Terugkijkend op mijn leven moet ik erkennen dat ‘John Macnab’, de roman van John Buchan, altijd alomtegenwoordig is geweest. Sterker nog, totdat ik dit stuk schreef, was ik me er niet van bewust geweest dat het verhaal zo’n invloed op mijn leven heeft gehad. Als jonge jongen las ik voor het eerst een aftandse Penguin uitgave, en als volwassene heb ik het sindsdien nog twee keer gelezen. Elke keer heb ik de met ezelsoren getooide bladzijden verslonden, en las het binnen een paar uur uit. De woorden blijven tot mijn verbeelding spreken, en nog lang nadat ik het boek uit heb blijven de hoofdpersonen in mijn gedachten. Vooral de laatste 10 jaar – sinds mijn eerste poging in Argyll
zijn doorspekt met het verhaal. Toen ik in 2011 met mijn lieftallige Selena trouwde, verraste ze me met een heel bijzonder
huwelijksgeschenk: een in leer gebonden eerste editie. Het had haar twee jaar gekost om die te vinden. Het staat nu op een ereplaats in de boekenkast in mijn kantoor, naast andere geweldige jachtboeken. Na drie mislukte pogingen zijn we in
2014 van Sussex naar de Schotse grens verhuisd, deels omdat ik zo dichter bij de rivier de Tweed kon zijn om regelmatiger op zalm te vissen, en om een dubbelhandige vlieghengel onder de knie te krijgen. De overgrote meerderheid van succesvolle
Macnabs begint met de zalm en ik wist dat ik mijn kansen moest vergroten. En het zou ook helpen om dichter bij de
Schotse jachtvelden te zijn. Er zijn nog meer voorbeelden van de invloed van Buchan’s boek. Recent hebben we ons huis
gerenoveerd en daarbij een verborgen boekenkastdeur voor de bar in de huiskamer geïnstalleerd. Om toegang te krijgen,
moet een exemplaar van John Macnab gedeeltelijk van de plank worden getrokken, waarmee een succesvolle uitdaging
is voltooid. Toen we het hoofdkantoor van het ‘Fieldsports Journal’ naar Edinburgh verhuisden, noemden we het gebouw
het ‘Macnab House’. Zoals je ziet ben ik dus een beetje geobsedeerd door wat volgens mij de ultieme individuele sportieve
uitdaging is.
Mijn eigen Macnab verhaal
In totaal telt mijn eigen Macnab-verhaal elf hoofdstukken, elk eindigend in een nederlaag. Behalve natuurlijk het laatste. Alle hoofdstukken waren even belangrijk, en elk daarvan stimuleerde mijn besluit tot de volgende kans om mijn verhaal af te sluiten. Het ging over geduld, iets waar ik weinig bekend om sta, koppigheid, wat meer bij mijn karakter past, en vastberadenheid. Mijn verhaal kwam tot een hoogtepunt in een grote finale waarbij de sterren uiteindelijk goed bleken te staan in Caithness, ongeveer zo ver naar het noorden als men op het vasteland van Groot-Brittannië kan jagen en vissen. Ik verkeer nog steeds in een gelukzalige roes: het voelt onwerkelijk om te zeggen dat het me eindelijk is gelukt. Iets meer dan een decennium lang was dit mijn missie—en die is nu volbracht.
