Ze was heel mooi zoals zij daar lag, zonder kleren aan. Haar blanke huid stak scherp af tegen het gras van de bosweide. Toen ik voor het eerst over de rand van de wildkansel had gekeken, kon ik mijn ogen nauwelijks geloven. Het leek net of iemand daar vlak beneden mij een van die volmaakte Griekse beelden had neergelegd.
Afgezien van de prachtige zwarte haren had ze ook best een beeld kunnen zijn; ze lag zó stil dat ik direct daarna dacht dat ze dood was. Met ingehouden adem bekeek ik haar heel geconcentreerd. Tot mijn geruststelling zag ik dat haar borsten in een héél langzaam ritme op en neer bewogen; ze was in diepe slaap!
Ik probeerde de gedachte te verdringen dat aan deze gênante situatie een eind zou moeten komen. Ik besefte wel dat ik niet eeuwig op de hoogzit zou kunnen blijven, maar op dat moment kon het me weinig schelen. Ik bleef gewoon naar haar kijken. Ze was zo mooi, zo perfect…
Het einde kwam in de vorm van een vlieg. Een vervelende, verdwaalde, zwarte huisvlieg. Hij cirkelde een keer over haar heen en landde toen boven op haar dij. Er voer een rilling door haar been. Een beweging die me deed denken aan zo’n onwillekeurige spiertrekking die een paard maakt als het door een insect wordt geplaagd.
Verschrikt vloog de vlieg op, maar onverdroten landde hij na een kort rondje op het randje van haar navel. Er volgde geen directe reactie. Nauwelijks echter had de gedachte mij bekropen dat het fijn zou zijn met die vlieg van plaats te verwisselen, toen ik haar arm zag bewegen.
Snel trok ik mijn gedachte in. Héél langzaam kwam de arm omhoog en boog tot boven haar buik.
Pats! Mis! Wakker!
Ze opende haar ogen en keek vrijwel onmiddellijk recht in de mijne.
Maanden daarvoor was ik uitgenodigd op een feest, gegeven door een bijzonder aardige gastvrouw en gastheer. De meeste van de gasten echter, waren van het type dat nooit naar feesten maar uitsluitend naar party’s gaat. Meer dan honderd mensen; bijna de hele lokale high society was aanwezig.
Er zijn eindeloos veel manieren waarop ik een avond liever doorbreng dan met het voeren van schijnbaar geanimeerde gesprekken met volslagen vreemden. Op een gegeven moment had ik mij losgemaakt van het strijdgewoel en stond rustig van een uitstekend glas wijn te genieten.
In mijn directe omgeving waren geen bekende gezichten, zodat ik even de tijd kreeg om me te bezinnen over een overtuigend argument om zo snel mogelijk weg te komen. Een tikje op mijn schouder maakte echter een einde aan die plannen.
De gastvrouw had gezien dat ik alleen stond en had dat ongetwijfeld opgevat als een teken dat ik mij niet vermaakte. Naast haar stond een zeer gedistingeerde heer met een nogal afwezige blik in zijn ogen.
